Tripreport dag 2

Als ik wakker word (lekker laat – we hoeven pas om half tien te vertrekken) en ik schuif de gordijnen open ben ik ook echt wakker: ik had ondanks mijn suffe state of mind nog wel rekening gehouden met het hoge noorden als verblijfplaats en dus uitzicht, maar de gigantische fjorden waar we op uitkijken waren nieuw voor me: door de sneeuw van gisteravond (en de invallende nacht, want  hoewel basecamp Longyearbyen net sinds vandaag in de 24-uur-lang-zonlicht-fase zit is het hier nog drie weken lang gewoon donker ’s nachts) was ons uitzicht gister nul komma nul, nu overweldigend komma overweldigend.

Het ontbijt smaakt prima (keuze uit drie varianten knekkebreud!) en al snel vertrekken we in een wel heel volgepakt busje (Jurre en ik verdwijnen half onder de bagage) richting vliegveld voor de vlucht van Tromso naar Longyearbyen, waar we eindelijk Maikel en Syb zullen treffen waardoor ons team compleet is. En, veel belangrijker misschien nog, nieuwe duidelijkheid zullen krijgen over de studio. Er is de afgelopen etmalen ontzettend veel boos gebeld en gefaxed. We weten nu dat ALLE kisten (negen in totaal) in Tromso staan. Het is nu de vraag hoeveel ruimte er nog in het vrachtruim is van de vluchten die vandaag en morgen naar Longyearbyen gaan om de kisten mee te nemen. Een volgeboekte vlucht betekent veel bagage en dus minder ruimte voor de apparatuur, die door fout op fout bij het cargo-bedrijf zonder ons tussenkomen waarschijnlijk pas over drie maanden bezorgd zou worden.

Het landschap dat gedurende de ruim een uur durende vlucht onder ons wegglijdt is wit en blauw. Wit van ijs en sneeuw, blauw van het water. Het is exact de voorstelling die je hebt van het vliegen over een ijszee en dat maakt het misschien nog wel het meest bizar: als een voorstelling van een plaats op aarde waar je nog nooit bent geweest exact klopt met de werkelijkheid. Been there, done that maar alleen in m’n hoofd.

Als het vliegtuig de landingsbaan raakt (net als in Tromso hebben we allemaal toch een kleine angst voor gladheid: ze zouden toch wel gestrooid hebben?) is de spanning groot. De deur gaat open, we lopen langzaam in een rij naar buiten. De kou. Hoe erg zou het zijn? Het omgekeerde van de natte handdoek in je gezicht als je na 9 uur vliegen op een Caribisch eiland landt?

In eerste instantie niet. Het valt eigenlijk reuze mee, zo blijkt. Warm is anders natuurlijk, maar ik zie nog niet direct ledematen afvriezen in deze omstandigheden. Na een chaotische bagageband-sessie (veel tassen, skies en zelfs golfclubs?!) lopen we naar buiten en treffen we Maikel met voorlopig al heel goed nieuws: in onze vlucht zaten vier flightcases en in de vorige al drie… er ontbreken nog twee materiaalkisten, maar: de uitzendstudio is compleet! Een heel, heel grote opluchting.

Als we aan de voorkant van het vliegveldje een poosje wachten op nieuw vervoer, loop ik even weg van de groep naar het begin van de oprit. Het geroezemoes en het stationair draaiende busje verdwijnt langzaam naar de achtergrond en de koude wind slaat hoorbaar om de hoeken van de vleugels van het gebouw. En er is meer als ik om beide hoeken kan kijken: aan weerszijden liggen aan de overkant van ijzig stil water immens hoge bergen, volledig bedekt met sneeuw. Majesteus wit, met blauwe vlakken waar een slagschaduw zit. Zelfs al zou er nu een bom vallen, dan zouden deze bergen nog stilte uitstralen. Stilte en kou. Want heel stiekem is het toch wel fris. De overmoed van de eerste stappen uit het vliegtuig is ingehaald door de realiteit van een sluipende kou: je handen NIET in een handschoen stoppen is stom en geen optie.

We nemen voor nu weer even afscheid van de Climate Change College studenten en gaan als vijfkoppig Noordpool FM team naar Unis, de universiteit in Longyearbyen waar ons basecamp zich bevindt. De rit van vliegveld naar Longyearbyen is bevreemdend: aan de ene kant veel natuurschoon (loshoppende zeehonden, ijsschotsen, rendieren, besneeuwde vlaktes en heuvels) maar ook veel troep. Verlaten mijnen, lelijke hutjes en grote stellages waarvan onduidelijk is wat ze zijn.
Het dorpje zelf is een vreemd schouwspel: een paar rijen houten huisjes en barakken met hier en daar een zichtbaar stukje asfalt, verder sneeuw en ijs. Als de term In The Middle Of Nowhere ooit ergens op van toepassing was, is het wel op Longyearbyen.

Heel raar is het dan ook om de Universiteit te betreden: dit is een gebouw dat niet onderdoet voor bijvoorbeeld het pand van Windesheim in Zwolle, de Universiteit van Utrecht of willekeurig welk ander HBO- of Universiteitspand in Nederland. Niet al te groot en duidelijk een goede deal kunnen maken voor ongelakt grenen, maar verder is er geen verschil. Keurige lokalen, van alle gemakken voorzien. Internet, verwarming, toiletten, een grote kantine – you name it. Het contrast met de barre buitenwereld kan niet groter.

Terwijl Syb als een malle bezig gaat met het opbouwen van de studioruimte gaan Tijo, Jurre, Maikel en ik naar buiten om te filmen: we moeten een spot opnemen voor op televisie en een leader voor onze dagboek-bijdrages in het Journaal op 3. Dat betekent veel gezeul met een grote Noordpool FM banner, tekstjes opnieuw voorlezen en vooral ook veel wachten omdat er weer een lawaaiierige sneeuwscooter of auto langsrijdt. Het is hier dan wel de middle of nowhere, maar de 1500 bewoners en de grote hoeveelheid aanwezige persmensen en toeristen zorgen ervoor dat de rustige besneeuwde weg soms niet onderdoet voor een drukke straat in een middelgrote Nederlandse stad.
Naarmate de tijd vordert gaat het oplezen van de twee zinnen tekst voor de commercial steeds lastiger: de kou slaat hard toe en maakt het moeilijk om bijvoorbeeld een P-klank uit te brengen omdat m’n onderlip een beetje numb wordt.

Als de opnames er op zitten gaan we weer naar binnen bij de Universiteit: een nu al herkenbaar tafereel, want in elk gebouw in Longyearbyen ben je verplicht je buitenschoenen aan te trekken en op kousevoetjes verder te gaan. Leuk als de eetzaal van je hotel een andere ingang heeft als je slaapvertrek: moonboots aan, uit en weer aan. Je blijft bezig.
In de inmiddels opgebouwde studio testen we naar tevredenheid de verbinding middels een interview op 3FM in Bring It On: het werkt, tijd om te eten!

Dat doen we in ons hotel, waar we nog niet eerder waren geweest. De wandeling duurt vijf minuten en gaat over sneeuw, sneeuw en sneeuw. Enig nadeel: je ziet niet wat er ONDER de sneeuw ligt. Het kan spekglad ijs zijn, maar op sommige plakken zak je ook tot je knieen weg in een dikke laag stuifsneeuw.
We eten een eenvoudige maaltijd met de Climate Change-collega’s in het restaurant: rijst, verschillende soorten vis en vlees met saus en een lekker koel biertje. Na afloop gaan we toch om wat dingen af te tikken weer naar de Uni. En dan moeten we ons als we buiten staan toch even realiseren dat het half twaalf ’s avonds is: het is namelijk nog hartstikke licht buiten. En dat blijft het hier ook de komende vier maanden. Als we om 1 uur ’s nachts nog steeds aan het werk zijn om dingen af te krijgen moeten we ons echt dwingen naar bed te gaan: we zijn wel moe, maar je lijf zegt je domweg niet dat je naar bed moet als het daglicht is.

Maikel steekt z’n hoofd om de deur en herinnert aan crewcall, morgen om half zeven paraat voor live-verbindingen met Goedemorgen Nederland. We negeren ons lijf en luisteren naar Maikel. Vijf uur slaap is toch wel ff lekker….

De foto's van vandaag vind je HIER!