Tripreport dag 4

Waar ik het eerste verslag nog het cliché van de veel te vroeg rammelende wekker kon vermijden, het lukt me in Spitsbergen absoluut niet meer. We gaan stelselmatig te laat naar bed door die altijd maar schijnende zon en we gaan er stelselmatig te vroeg weer uit omdat we ’s ochtends verplichtingen hebben.

Vandaag valt het tijdstip van opstaan nog mee, maar na wederom een ontzagwekkende lengte van vijf uur is half acht aan de ontbijttafel toch weer een aanslag op lijf, leden en hersencapaciteit.
We gaan zelf op stap vandaag, aangezien de geplande uitstap van het Climate Change College in de middaguren plaatsvindt – voor ons onmogelijk om mee te gaan willen we de uitzending nog enigszins voorbereid in.

We gaan met een taxibusje naar de verlaten haven, onder de rook van het vliegveldje waar we eergisteren zijn aangekomen. Vroegah was Spitsbergen vooral een stadje vol mijnwerkers. Ze zitten er nu nog wel, maar het zijn er omdat de mijnindustrie in het slop is geraakt nog maar negen (te herkennen aan hun Hummer, want ze verdienen met hun gevaarlijke werk een ton per jaar!). Deze haven is een stille getuige aan dit bruisende verleden. Grote metalen stellages, lege containers en vergeten werktuig zijn een herinnering aan de drukte die hier ooit geheerst moet hebben. Nu is het niet meer dan een lelijke puist op de witte sneeuw van Spitsbergen, want het is toch wel overduidelijk dat mijn moeder hier nog nooit is geweest. De kreet ‘ruim je troep achter je kont op’ is hier nog nooit gebezigd!

Als het hier dan toch zo’n bende is, is er ook geen schuldgevoel over in de sneeuw pissen. Het is een echt jongensding en bovendien: ik moet nodig. Die blaas moet leeg. De vraag is nog wel even in hoeverre het slim is om Kleine Michiel bloot te stellen aan de buitentemperatuur, maar dat moet dan maar proefondervindelijk getest worden. Eerste uitdaging: een skibroek openritsen, gewone broek openritsen, drie shirts die in die broek zijn gestopt omhoog wurmen, twee thermische onderbroeken naar beneden drukken en dan nog in de boxershort met gehandschoende vingers op zoek naar iets dat wel eens groter is geweest.
Maar: het lukt! Terwijl er achter mij een microfoon in de lucht hangt, twee camera’s flitsen en een tv-opname meeloopt plas ik redelijk accuraat een 3FM-logo in de sneeuw.

Niet veel later wandelen we via de kustlijn terug naar de hoofdweg waar we zo weer worden opgepikt door de taxi. Ondertussen sta ik een redacteur van het ANP, het tv-programma Tijd Voor Tien en Gerard Ekdom in de Arbeidsvitaminen te woord voor interviews. Het is druk, maar ik blijf met veel liefde herhalen waarom ik hier zit: we moeten met z’n allen ons realiseren wat er aan de hand is en wat we er aan kunnen doen. Ik weet dat het zo voel en naarmate er steeds vaker in gesprekken en ook interviews naar wordt gevraagd, voel ik me steeds minder een schreeuwende in de woestijn.
Of sneeuwvlakte, in dit geval.

Na een lunch hebben we een afspraak met Appie Sluis, onderzoeker aan de Universiteit Utrecht. Hij is ingevlogen om een lezing te geven over fossiele klimaatverandering, zijn specialiteit. Een veelgehoord ‘argument’ van mensen die niet geloven in Global Warming is dat er miljoenen jaren geleden ook heel veel CO2 in de atmosfeer zat en dat opwarming dus een volkomen natuurlijk fenomeen is. Ten dele helemaal waar, zegt Appie. Er WAS inderdaad 50 miljoen jaar geleden erg veel CO2 in de lucht. Sterker nog, toen was het op Spitsbergen zo warm als nu in Nederland. Met bomen en planten en groen, the works. Maar: toen was het een natuurlijk verschijnsel. Wat er nu gebeurt past niet in een natuurlijk verloop, maar ligt toch echt aan het handelen (lees: overmatig energieverbruik) van de mens. Grafieken en jarenlang intensief wetenschappelijk onderzoek wijzen het keihard, zwart op wit uit.

’s Middags monteren we en maken ons op voor radiouitzending, die weer prettig verloopt. Te gast is Climate Change College-student Rob uit Londen. Hij viel bij onze eerste kennismaking met de deelnemers in zijn hometown al positief op en hier bewijst hij wederom gemaakt te zijn voor een carriere in de media of showbiz: op natuurlijke wijze praat hij over zijn passie, speelt met de aanwezige camera’s en wint ongetwijfeld de harten van vele vrouwelijke luisteraars.

Net als gisteren hebben we wel weer op onregelmatige basis korte witjes: het signaal valt in Hilversum dan 2 seconden weg. Weer veel koortsachtig gebel en weer geen idee waar het aan ligt. Maar, Syb zoekt door en komt ongetwijfeld snel met een oplossing!

Als we rond twaalven UNIS verlaten voor een nachtrust in ons hotel, hebben we uitzicht op wat voor mensen in Azie de zonsopgang zal zijn. Want ook al is het hier 24 uur per dag licht, je ziet wel verschil in de intensiteit van de zon en de lucht er om heen. Alsof je, zo hoog op de aardbol, stiekem backstage meekijkt met alle dagdelen op alle werelddelen. Voyeurisme op globaal niveau, kijken zonder dat de bekeken mensen er erg in hebben.

Ineens snap ik iets meer van de mensen die hier permanent wonen.

De foto's bij dit verslag vind je hier.